--> - زهير بن أرقم گويد : بعد از ضرب ابن ملجم به حضرت أمير المؤمنين عليه السلام شدم . نگريستم كه در بستر افتاده وحسين عليه السلام را بر سينه گرفته ، مىفرمايد : « اى ميوهء دل من ، واى روشنى چشم من ، واى ميوهء دل پيغمبر ، تورا بخواهند كشت . » عرض كردم : « يا أمير المؤمنين ! كه را دل دهد يا بتواند اورا بكشد ؟ » فرمود : « اى زهير ! خداوند قاتل اورا توبه مدهاد ومرگ اورا آن وقت برساناد كه شكم پر خمر كرده باشد كه آن بدتر حالتي است . » زهير چون اين سخن بشنيد ، بگريست . أمير المؤمنين عليه السلام فرمود : « از گريستن سودى به دست نشود . اين قضايى است رفته وحكمي است نبشته . لا مردّ لقضائه ولا معقِّب لحكمه . » سپهر ، ناسخ التواريخ أمير المؤمنين عليه السلام ، 2 / 25 وهمچنان در كامل الزيارة سند به هانى بن هانى مىرسد ، وأو از علي عليه السلام روايت مىكند : قال : « ليُقتل الحسين قتلًا ، وإنِّي لأعرف تربة الأرض الّتي يُقتل فيها قريباً من النّهرين » . فرمود : « كشته مىشود حسين ومن مىشناسم خاك آن زمين را كه در آن كشته مىشود در كنار نهرين . » سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 1 / 326